Духоунасць i розум
Духоўнасць – моц вякоў, Атлант магутны ў свеце,
Сягоння страхам i бязвер`ем апаiлi?
Хлуснёй расквецiлi, развеяў хiтры вецер…
Магчыма, каб усхамянуцца, ды прачнуцца,
Ад хмары бруду адхiлiцца чыстай хваляй.
Змыць хцiва ўсе сцяжынкi, дзе пралiў ману час,
Па-новаму зiрнуць, узвесiць ўсё на шалях.
Духоўнасць – тая сiла, што разрушыць скалы,
Засцерагае нас ад шляху на пагiбель.
Спрабуе закаваць ў кайдАны сёння Каiн,
Каб у руцэ круцiўся розум, быццам флiгель.
У двух катлах кiпяць:заганы, дабрачыннасць…
Якi з iх першы выкiпiць, асядзе ў хмарах?
Як перад Богам за духоўнасць паручыцца?
Каб ранкам розум наш вiтаў у светлых марах.
Свидетельство о публикации №125040107201