Алесь Бачило. Далёкий полустанок
Часто вижу во сне полустанок и поле,
Где неспешно идут за годами года.
Там стоят тополя, разрастаясь на воле,
И проносятся мимо мои поезда.
Пролетят. И проводит их девушка снова,
Как не раз провожала, нам встречу суля.
Жаль, что нет остановки, не скажешь и слова,
И что встреча мелькнёт, словно те тополя.
А она улыбнётся звездой спозаранку
И помашет вослед уезжающим в даль.
Оставляю я сердце своё полустанку,
А с собою в дорогу беру я печаль.
Оставляю я тайно, когда проезжаю,
И живые надежды, и сердце своё…
Полустанок тот станцией станет, я знаю, —
И навстречу мне выбежит счастье моё.
Алесь Бачыла
Далёкі паўстанак
Часта сніцца мне ціхі паўстанак у полі,
Той далёкі паўстанак, дзе, можа, вякі
Узвышаюцца ў неба густыя таполі –
Не спыняюцца толькі мае цягнікі.
Праімчацца удаль. Правядзе іх дзяўчына,
Як праводзіць не раз у дарогу мяне.
І шкада мне, што нельга зрабіць тут прыпынак,
Што, як тыя таполі, сустрэча мільгне.
А яна наўздагон усміхнецца заранкай,
Памахае. А што адказаць ёй магу?
Пакідаю я сэрца сваё на паўстанку,
А з сабой ў дарогу бяру я тугу.
Пакідаю я тайна пад час развітання
Разам з сэрцам жывыя надзеі свае...
Кажуць, станцыяй хутка паўстанак той стане –
Значыць, стрэнецца шчасце маё і яе.
Свидетельство о публикации №124120905029