Францыск Скарына
Пашырыў шлях пазнання, ведаў.
Асветнiцкi багаты след
I ты, i кожны ў сэрцы зведаў.
Першадрукар сярод славян,
Вучоны, доктар медыцыны.
Рассейваў ведамi туман,
Каб шлях у будучынь не згiнуў.
У Празе ў век шаснаццаты
Ён заснаваў сваю друкарню.
За межамi ў мiграцыi
З`явiўся дар даўгачаканы.
Нам бiблiю ён дараваў,
Старонкi пахлi свежай фарбай.
Прайшоў цераз вятрыскаў шквал –
Друкарства шлях яго так вабiў.
Малюнак з тэкстам спалучаў
У афармленнi сваёй кнiгi.
Ён золатам сябе ўпiсаў
Сярод iмён людзей вялiкiх.
Любiў, не забываў свой край,
Хоць жыць прыйшлося за мяжою.
У снах сцяжынкамi блукаў
Дзе дом вiтаў радзiмай мовай.
Шануем помнiкамi ймя –
У Мiнску, Полацку i ў Лiдзе.
З павагай кожны з нас штодня
Падзяку шле любiмай кнiзе.
Мець ордэн з iмем земляка –
Вялiкi гонар i пашана.
Святло ў тумане маяка,
Сярод бязмежжа акiянаў.
Свидетельство о публикации №123091007080