Чаму не любiм мы пака жывыя?
Ад маміных грудзей і да магілы,
Дзе нас абдыме шчыльна небыццё
І забярэ надзеі, мары, сілы!
Заглушыць назаўжды дзіцячы смех
І бляск вачэй сяброў, табе адданых,
І скончыць час усіх зямных уцех
Апошнім пацалункам ад каханых!
І я пытаю часта сам сябе,
Чаму не любім мы пака жывыя?
Чаму заможны пад сябе грабе,
Калі ў другіх кішэні ўжо пустыя?
Чаму дзяцей не вучыць быць людзьмі?
Хто радасць дзеліць, знойдзе той і ў горы
Сам спачуццё. Каго ты ні вазьмі,
Дапамагчы гатоў калісці хворы.
Чаму ў стасунках бальшыні людзей
Стаіць перш-наперш банкаўскі рахунак?
Жыццё не зробіць ён ім саладзей,
Чым радасны каханай пацалунак!
Свидетельство о публикации №115051409627