А на сэрцы пустэча...
Пазяхае ў смутку душа.
Дзе ты ходзіш, каханы, дарэчы?
Я чаканнем стамілася ўся.
Вецер лісце пажоўклае гоніць,
Восень рэчку ў туман апране.
Сэрца ціха заплача-застогне:
-Ты чаму не кахаеш мяне?
Адзвінела надзеямі лета.
Адышло ў шчаслівы нябыт.
Ну навошта маркота мне гэта?
Перакрэсліць усё і забыць!
Не забуду, аднак, я нічога:
Не залежыць мой лёс ад мяне.
І асенняя з сумам дарога
Маё сэрца ніяк не міне.
Свидетельство о публикации №111121308778
Что ж, счастливой мне уже не быть?
Заморочек этих я не стою,
Постараюсь разом всё забыть!
С уважением
Михаил Шиков 27.04.2017 21:30 Заявить о нарушении
Мария Хрусталёва-Перчик 28.04.2017 08:29 Заявить о нарушении